Druidizam

Druidizam predstavlja jednu od najstarijih prehrišćanskih tradicija čiji koreni sežu u ona vremena kada su Indoevropljani bili jedinstveni, a završavaju se po pokrštavanju teritorije današnje Britanije. Kako bismo stvorili jasnu sliku o druidima, neophodno je pozabaviti se etimologijom te reči, kako bismo shvatili ono pravo, izvorno značenje pojma koji nas interesuje. Naime, korene reči druid, treba tražiti kako u starokeltskom tako isto i u onim jezicima na osnovu kojeg se starokeltski jezik formirao. Sama reč druid potiče od reči druwis (starokeltski) koja označava drvo hrast. Možemo otići i korak dalje te videti kako se u indijskoj Rg vedi pominje reč druhyus, koja moguće ima identično značenje. Takođe, ne možemo a da ne primetimo sličnosti reči druwis sa sanskritskom rečju drudkh, koja označava šumu. Bilo kako bilo, činjenica koju niko ne može opovrgnuti jeste da su druidi u neraskidivoj vezi sa prirodom, što nesumnjivo dokazuju i njihovi postupci.

Druidi kod Kelta ima sličnu ulogu kakvu su žreci imali kod nas Slovena. Oni su predstavljali veoma bitan deo keltskog društva i bilo ih je na svim onim prostorima koje je ovaj narod istorijski naseljavao. Kako mnoge podatke o druidima dobijamo baš iz pera rimskih pisaca, jasno je da su naseljavali ogromna prostranstva od Britanije pa sve do Apeninskog poluostrva. Druidi predstavljaju posvećeni sloj keltskog društva koji je mahom imao svešteničku ulogu. Oni su čuvali drevna znanja, ali i trudili se da steknu što više novih istražujući svoju okolini u trudeći se da se sjedine sa savršenim ciklusom prirode. Bivstvujući mahom u prirodi, oni su osećali njenu snagu. Dopuštali su energiji koje su bili svesni da ispuni njihova srca, da ih osnaži i učini mudrima. Keltski narod je to znao, pa je druide izuzetno cenio. Smatrali su ih božjim posrednicima na zemlji, te su oni uživali mnoge privilegije.

Da su driudi imali visoko razvijena astronomska i astrološka znanja, dokazuje i čuveni Stounhendz. Ova drevna opservatorija bila je mesto gde su se okupljali druidi. Tamo su održavana veća, donosile su se bitne odluke, ali i vršile razne ceremonije. Čak i današnji druidi se neretko okupljaju oko ovih drevnih megalita, gde nastavljaju tradiciju svojih predaka.

Druidi su, kao što već rekosmo, bili u neraskidivoj vezi sa prirodom i kao takvi je istraživali i poistovećavali se sa njom. Priroda je bila njihova crkva, tamo su se molili i tamo su održavali rituale. Kako su bili sveštenici, razume se da su na tim slavljima baš oni vodili ceremonije. Za sveto drvo smatrali su hrast pa postoji mišljenje da su se baš ispod svetih hrastova i organizovale proslave praznika. Živeći u prirodi, bili su vrsni poznavaoci biljnih i životinjskih vrsta. Kao takvi, poznavali su i njihova lekovita svojstva te su često pomagali ranjenima i bolesnima. Verovali su da je duša besmrtna i da nakon smrti tela ona prelazi u telo novorođenčeta gde započinje novi život. Na taj način druidi su takođe bili i vidari ili pralekari, ali i filozofi i teolozi. Neizostavan deo druida je baš kao što mnogi znamo, njihov zlatni srp sa kojim su odlazili u šumu kako bi skupili ono lekovito bilje koje im je potrebno. Većina druida imali su svoje učenike koji su obučavajući se kod takvih poznavaoca religije i magije i sami bili na putu da jednog dana postanu druidi. Time su čuvali svoju tradiciju od zaborava, a da su je sačuvali očigledno je, jer u protivnom verovatno ni ovaj tekst ne bi bio pisan.

Iz pouzdanih izvora saznajemo da su druidi bili veliki rodoljubi, te da su baš oni bili tog mišljenja da se Gali ne smeju predavati Rimljanima nego da im treba pružiti otpor i boriti se za svoju slobodu, kako i dolikuje. Radili su mnogo toga kako bi sačuvali keltsku kulturu pred rimskim naletima. Čuvali su narodne keltske pesme, te prajezik i bili jedan od bastiona keltske kulture i tradicije u to nemirno vreme rimskih osvajanja. Oni su, pre svega, voleli Bogove, voleli prirodu
koja je božjih ruku delo, voleli i čuvali svoj narod kako ne bi pao u zaborav. Gali su, kao što to istorija govori, izgubili bitke pred moćnom osvajačkom armijom Rima, ali i Rimljani koji su po svojoj prilici bili materijalisti, nisu mogli a da ne budu fascinirani duhom ovih svetih ljudi. Sećanje na njih se očuvalo i dan danas u narodu te se i sada u nekim krajevima velike Britanije prepričavaju doživljaji poznatih druida, učeći tako decu tradiciji svog naroda i junaštvu njihovih slavnih predaka. Možda se Kelti više nikada neće ujediniti, pružiti bratski jedni drugima ruke. Možda se više nikada neće ponoviti slavno doba njihove istorije. Za to su, opet, krivi Rimljani jer oni su im naneli udarac nakon kojeg su vekovi potrebni da bi se oporavali. Možda su Kelti izgubili ovozemaljsku bitku sa njima, ali istina je da su dobili onu drugu, jaču i bitniju, duhovnu, u kojoj se Rimljani nikad nisu mogli porediti sa narodom druida, Keltima.

Krunislav Volk

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s